Αντιφασιστική διαδήλωση για τα 5 χρόνια από τη δολοφονία του Παύλου Φύσσα

5 χρόνια μετά, κρατάμε τις γειτονιές μας καθαρές από φασίστες…

διατηρούμε την αντιφασιστική μνήμη ζωντανή…

Αντιφασιστική διαδήλωση

Τρίτη 18 Σεπτέμβρη | 6 μμ  | Περιφέρεια

Το κείμενο σε μορφή PDF εδώ

Advertisements

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει όνομα

Κείμενο που μοιράζεται στην πόλη των Ιωαννίνων αναφορικά με τις εξελίξεις στο μακεδονικό

μακεδονικο_Page_1

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει όνομα

Την Κυριακή 17 Ιουνίου κέρδισε ο ελληνικός καπιταλισμός. Όπως πάντα, φυσικά. Σφραγίστηκε κι επίσημα η πολυετής ομηρία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας από την κατά τ’ άλλα «ψωροκώσταινα Ελλαδίτσα η οποία είναι έρμαιο των μεγάλων δυνάμεων». Σε ένα κείμενο 20 σελίδων χώρεσαν 27 χρόνια ελληνικής κυριαρχίας πάνω στα Βαλκάνια, χώρεσε ο διακαής πόθος του ελληνικού καπιταλισμού για πλήρη επέκταση πάνω στη γειτονική χώρα και ο βίαιος εξελληνισμός της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα. Στη συμφωνία αυτή, η Δημοκρατία της Μακεδονίας υποτάσσεται στις επιταγές του ελληνικού κράτους και αλλάζει το όνομά της, αλλάζει το σύνταγμά της, αποκηρύσσει την ύπαρξη μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα, αλλάζει ακόμα και την ονομασία των υπηκόων της. Και όλα αυτά γιατί υπάρχει ένα «προαιώνιο εθνικό δίκαιο» του ελληνικού κράτους στην περιοχή.

Ε λοιπόν εμείς δεν αναγνωρίζουμε κανένα τέτοιο «προαιώνιο εθνικό δίκαιο». Στοιχειώδης ιστορική έρευνα (ακόμα και των ελληνικών πηγών) και κοινή λογική αρκούν για αποδείξουν ότι ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας δεν ήταν ποτέ ελληνικός. Επρόκειτο για μια περιοχή που συναντιούνταν και συμβίωναν, ειρηνικά ή όχι, άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, εθνικές συνειδήσεις. Η εθνική ομογενοποίηση που πέτυχε το ελληνικό κράτος είναι το αποτέλεσμα αίματος και προπαγάνδας, της κρατικής και παρακρατικής βαρβαρότητας. Και κάποιοι από αυτούς που βίωσαν τη βαρβαρότητα για τα καλά στο μυαλό και στο πετσί τους, ήταν οι μακεδόνες που μιλούσαν τη μακεδονική γλώσσα. Σε βάρος τους, το ελληνικό κράτος εφάρμοσε την ίδια πολιτική ομογενοποίησης και ρατσιστικής διαχείρισης που επιφυλάσσει κατά καιρούς σε όλες τις μειονότητες που κατοικούν στην γεωγραφική επικράτεια της χώρας: διώξεις, πολιτισμική και θρησκευτική καταπίεση, γλωσσικές απαγορεύσεις, ξύλο, υποτίμηση, κτλ.

Η κυβέρνηση περίτρανα μας ανακοίνωσε πως αυτή η συμφωνία είναι μια νίκη της διπλωματίας, μια νίκη της Ελλάδας. Και παρουσιάζεται ως η μόνη συνετή, σοβαρή δύναμη και ο κύριος εκφραστής ενός αριστεροκεντρώου προοδευτικού τόξου, σε αντίθεση με την ελληνική δεξιά και ακροδεξιά η οποία αρνείται για αντιπολιτευτικούς μόνο λόγους τη σύνθετη ονομασία. Στην πραγματικότητα δε μιλάμε για μια ουσιαστική κόντρα. Κυβέρνηση και αντιπολίτευση (φασιστική και μη) αποτελούν τις δύο πλευρές του ίδιου νομίσματος. Με απλά λόγια, το νόμισμα αντιπροσωπεύει την διαιώνιση της ομηρίας της γειτονικής χώρας, με την «προοδευτική» του πλευρά να δηλώνει ότι δέχεται μόνο την σύνθετη ονομασία του, ενώ η άλλη, της ακροδεξιάς, να αρνείται και την σύνθετη. Η κόντρα για το όνομα της γειτονικής χώρας δεν γίνεται στο όνομα κάποιων αφηρημένων εννοιών, των υποτιθέμενων εθνικών δικαίων και της ιστορικής ακρίβειας. Η άρνηση του στοιχειώδους δικαιώματος του αυτοπροσδιορισμού, από οποιαδήποτε μπάντα, αποτελεί το βασικό εργαλείο του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου για τη κυριαρχία του τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Οι κοκορομαχίες στη βουλή για τη συμφωνία Τσίπρα-Ζάεφ δεν είναι παρά η κορωνίδα μιας πολιτικής που στοχεύει στην παντοτινή ομηρία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αποτελεί το εργαλείο για την επέκταση των ντόπιων επιχειρήσεων, με σκοπό την υποτίμηση των εργαζομένων τόσο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, όσο και στην Ελλάδα (ντόπιων και μεταναστών). Άλλωστε, αυτό το οποίο οι ντόπιοι πολιτικάντηδες και τα ντόπια μέσα ενημέρωσης πάντοτε ξεχνούν, πολύ βολικά, να αναφέρουν, είναι ότι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και καπιταλιστικός επεκτατισμός στη Μακεδονία καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες, παρά τα «προαιώνια μίση».

Ωστόσο, να μην ξεχνάμε πως η εμπλοκή του ΝΑΤΟ συμβάλλει επίσης προς αυτή την κατεύθυνση. Το ελληνικό κράτος, ως συλλογικός εκφραστής του ντόπιου κεφαλαίου και ισότιμο μέλος του ΝΑΤΟ, τάσσεται υπέρ της δολοφονικής στρατηγικής και της επεκτατικής πολιτικής αυτού του μιλιταριστικού μηχανισμού. Και μάλιστα, συνδέει την ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας σε αυτό με την αλλαγή του συνταγματικού της ονόματος. Αναρρωτιόμαστε, τί σύνδεση μπορεί να έχει η ονομασία μιας χώρας με την ένταξή της ή μη στο ΝΑΤΟ.

Πατώντας πάνω σε αυτό, και προφασιζόμενοι τον αντινατοϊκό αγώνα, δεν είναι λίγοι αυτοί που αρνούνται να πάρουν θέση πάνω στο μακεδονικό ζήτημα. Εμείς από την πλευρά μας, αυτό που έχουμε να πούμε είναι, ότι τη φαιά μας ουσία καλό θα ήταν να τη σπαταλήσουμε αγωνιζόμενοι ενάντια στη συμμετοχή της δικής μας χώρας στο ΝΑΤΟ και να αφήσουμε τα ταξικά μας αδέλφια να αγωνιστούν ενάντια στη δική τους. Εξάλλου, αυτό είναι το χρέος των υποτελών κάθε αστικού κράτους. Χωρίς να κρυβόμαστε, λοιπόν, πίσω από αντιμιλιταριστικές-αντιπολεμικές και άλλες δικαιολογίες, πάντα με γνώμονα τη διεθνιστική αλληλεγγύη και μέσα από τους κοινούς μας αγώνες, θα παλέψουμε ενάντια στον μιλιταρισμό, τον πόλεμο και τον ιμπεριαλισμό. Θα παλέψουμε ενάντια στην εθνικιστική και φασιστική έξαρση και στους εκφραστές τους, οι οποίοι διαδηλώνουν στους δρόμους.

Όλος αυτός ο περιφερόμενος όχλος συμβάλλει από την πλευρά του στην εθνική πολιτική για τη διαιώνιση της ελληνικής κυριαρχίας στη Δημοκρατία της Μακεδονίας. Από το Γενάρη και μετά, σε όλη την Ελλάδα, γίναμε μάρτυρες όλου αυτού του εθνικιστικοφασιστικού κιτς πανηγυριού, το οποίο πασχίζει να βαδίσει στα χνάρια του πρόδρομού του, στα μακεδονικά συλλαλητήρια του ’92. Δεν αναγνωρίζουμε κάποια υποτιθέμενη «αντισυστημική» δυναμική στη συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, όπως γελοιωδώς υποστήριξαν όσοι προσπαθούν να σωθούν από την πολιτική τους ανυπαρξία (συμμετοχή που μεγαλοποιήθηκε από τα ντόπια μέσα ενημέρωσης με κραυγαλέα ψέματα). Επρόκειτο για συνάξεις ακροδεξιών, στις οποίες πρωταγωνιστικό ρόλο και στο οργανωτικό και στο πρακτικό/ενεργητικό κομμάτι είχαν οι φασίστες της χρυσής αυγής οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να βγουν από τις τρύπες τους. ‘Όπως το ’92 τα εθνικιστικά συλλαλητήρια ήταν η αφετηρία της δημόσιας νομιμοποιημένης παρουσίας της χρυσής αυγής, έτσι και τώρα μέσα απ’ αυτά, η νεοναζιστική αυτή οργάνωση «ξαναβαφτίζεται» ως ο «προστάτης των εθνικών δικαίων».

Οι κάθε λογής ελληναράδες που διαδηλώνουν για τη «Μακεδονία μας» δεν είναι απλά κάποιοι γραφικοί τύποι που βγήκαν και 2-3 φορές στο δρόμο, φόρεσαν και μια περικεφαλαία και αύριο μεθαύριο θα ξαναγυρίσουν στον καναπέ τους και θα λήξει αυτό το ζήτημα ήρεμα κι ωραία. Όλος αυτός ο ακροδεξιός συρφετός συκροτείται για την υπεράσπιση των συμφερόντων του ελληνικού αστικού κράτους έναντι των υποτελών τόσο του δικού μας κράτους όσο και του κράτους της Μακεδονίας. Τα συλλαλητήρια αυτά απειλούν τις διεκδικήσεις και τους αγώνες της εργατικής τάξης (εντός κι εκτός συνόρων) στο όνομα της κυριαρχίας των αφεντικών μας. Σήμερα επιτίθενται σε καταλήψεις και κοινωνικούς χώρους, αύριο θα επιτίθενται σε εμάς τις ίδιες σε μια απεργία, σε μια διαδήλωση, σε έναν αγώνα. Γι αυτό και πρέπει με όλη μας τη δύναμη να πασχίζουμε για τη ματαίωσή τους. Όσο περισσότερος χώρος και λόγος δίνεται στα εθνικιστικά αποβράσματα, τόσος λιγότερος χώρος θα μένει στον κόσμο του αγώνα.

Με αυτό το σκεπτικό καλέστηκε και η αντιφασιστική διεθνιστική συγκέντρωση ενάντια στο μακεδονικό συλλαλητήριο της 6ης Ιουνίου στα Γιάννενα. Έντρομος ο τοπικός τύπος μιλούσε για εμφυλιοπολεμικές καταστάσεις και καλούσε την αστυνομία να πάρει τα μέτρα της, ώστε να μπορέσει να διεξαχθεί ομαλά η εθνικιστική αυτή φιέστα. Κι έτσι καιέγινε. Διμοιρίες από όλη τη δυτική Ελλάδα έσπευσαν να περιφρουρήσουν τους ελληναράδες και τη φιέστα τους, εμποδίζοντάς μας την προσυγκέντρωση στο ανακοινωμένο σημείο του καλέσματος. Εν τέλει, η κεντρική πλατεία των Ιωαννίνων βάφτηκε γαλανόμαύρη φιλοξενώντας όλη τη σαπίλα αυτής της κοινωνίας. Απόστρατους και εν ενεργεία στρατιωτικούς, αστυνομικούς, παπάδες, φασίστες χρυσαυγίτες, φασίστες διαφόρων γκρουπούσκουλων (όπως και η Α.Φ.Κ. Τόλμη-φασιστική ομαδοποίηση Κυπρίων φοιτητών στα Γιάννενα) κλπ. από όλη τη δυτική Ελλάδα.

Το διεθνιστικό-αντιφασιστικό κίνημα όμως δεν θα κάτσει με σταυρωμένα χέρια. Θα συνεχίσουμε να παλεύουμε ενάντια στις φασιστικές κι εθνικιστικές εξάρσεις με γνώμονα την ταξική-διεθνιστική αλληλεγγύη και την υπεράσπιση των συμφερόντων των υποτελών αυτής της χώρας και κάθε χώρας. Γνωρίζουμε πολύ καλά ποιος είναι ο εχθρός σε κάθε σύγχρονο αστικό κράτος: ο καπιταλισμός, ο εθνικισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και μια χαρά τους εντοπίζουμε και εντός των συνόρων. Αιτία για την εξαθλίωση, για την βάρβαρη επέλαση του καπιταλισμού πάνω στις πλάτες μας και για τον πόλεμο δεν αποτελεί κανένας λαός, όπως επίσης ούτε οι πρόσφυγες και οι μετανάστες. Για εμάς, όλα αυτά δεν είναι τίποτα παραπάνω από πρακτικές που εξυπηρετούν την αισχροκερδία των αφεντικών και το τσάκισμα της εργατικής τάξης. Δε σταματάμε να παλεύουμε για τα δικαιώματα της τάξης μας, για τη υπεράσπιση των ταξικών και κοινωνικών μας αγώνων από το κράτος και τους φασίστες, για το τέλος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο, για το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας.

Καμία αλλαγή του ονόματος της Δημοκρατίας της Μακεδονίας

Πλήρης αναγνώριση της μακεδονικής εθνότητας και γλώσσας

Αναγνώριση της μακεδονικής μειονότητας στην Ελλάδα

Διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη: κοινός αγώνας, ενάντια στον πόλεμο και στον εθνικισμό

Τσακίζουμε τον φασισμό – ρατσισμό σε κάθε του μορφή

Οι προλετάριοι δεν έχουν πατρίδα

Αντιφασιστική Συνέλευση No Pasaran

Το κείμενο σε μορφή pdf εδώ

ΣΧΕΤΙΚΑ ΜΕ ΤΗΝ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

Σχετικά με την αντιφασιστική διεθνιστική συγκέντρωση ενάντια στις εθνικιστικές-ρατσιστικές-φασιστικές-ακροδεξιές ιαχές:

Σήμερα, 6/6/2018 ως αντιφασιστική συνέλευση καλέσαμε σε αντισυγκεντρωση εναντια στον οχετό των εθνικοπατριωτών που αναμένεται να συγκεντρωθούν στην πόλη μας, θεωρώντας ότι οφείλουμε να πάρουμε σαφή θέση και να ενώσουμε τη φωνή μας με όσους καταδικάζουν τον εθνικισμό και παλεύουν για μία άλλη κοινωνία.

Δύο ώρες πριν την έναρξη του συλλαλητηρίου, η πλατεία έχει καταληφθεί από τις δυνάμεις καταστολής που έσπευσαν να διασφαλίσουν την ομαλή διεξαγωγή της σύναξης του πατριωτικού φασιστοόχλου οι οποίες δε θα μας επέτρεψαν να προσεγγίσουμε το χώρο της πλατείας. Για ακόμα μία φορά βλέπουμε το κράτος να φροντίζει για την προστασία όλου αυτού του οχετού(φασίστες, ακροδεξιοί, εθνικιστές), που με αφορμή την ονομασία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας βρήκαν ευκαιρία να ξεμυτίσουν από τις τρύπες τους. Άλλωστε την ίδια προστασία είχε φροντίσει να παράσχει (με τη συνδρομή της αστυνομίας και οργανωμένων φασιστών), στον ίδιο φασιστοόχλο στην Αθήνα και στη Θεσσαλονίκη, με αποτέλεσμα την επίθεση σε κινηματικούς χώρους και ανθρώπους.

Εμείς με τις δυνάμεις που διαθέτουμε , δε θα επιτρέψουμε να εξαπλωθεί το εθνικιστικό και ρατσιστικό μίσος, δε θα αφήσουμε τις γειτονίες μας και τους χώρους μας απροστάτευτους. Πριν από λίγο πραγματοποιήθηκε πορεία – περιπολία από 50 άτομα στην περιοχη της Καλούτσιανης

Διεθνιστική Ταξική Αλληλλεγύη  – Κοινός αγώνας ενάντια στον πόλεμο και στον εθνικισμό

Η Δημοκρατία της Μακεδονίας έχει όνομα. Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός.

 

 

 

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΣΤΗΝ ΙΔΙΑ ΜΑΣ ΤΗ ΧΩΡΑ ΕΙΝΑΙ Ο ΕΧΘΡΟΣ

Την Τετάρτη 6 Ιουνίου ο πατριωτικός φασιστιοόχλος κατεβαίνει για άλλη μια φορά στο δρόμο διαδηλώνοντας ενάντια στους γείτονές μας, τους μακεδόνες, και απαγορεύοντάς τους το δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού. Τα “μακεδονικά συλλαλητήρια”, όπως και αυτό που θα γίνει στην πόλη μας, είναι συνάξεις ακροδεξιών, όπου πρωταγωνιστικό ρόλο έχουν οι φασίστες της Χρυσής Αυγής, οι οποίοι βρίσκουν ευκαιρία για να βγουν από τις τρύπες τους. Η κόντρα για το όνομα της γειτονικής χώρας αποτελεί το βασικό εργαλείο του ελληνικού κράτους και του κεφαλαίου για την κυριαρχία τους τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό.
Αυτό το συνοθύλευμα διαδηλωτών, με την παρουσία του βάζει ένα ακόμα λιθαράκι στην ολοένα αυξανόμενη υποτίμηση της τάξης μας, γι αυτό και δε θα του αφήσουμε ούτε σπιθαμή γης. Δε σκοπεύουμε ν’ αναζητήσουμε τον εχθρό μας εκτός των συνόρων, όταν τον έχουμε τόσο κοντά. Εχθροί μας είναι η αστική τάξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και μια χαρά τους εντοπίζουμε εντός των συνόρων. Ένας είναι ο φταίχτης και αυτός είναι τ’ αφεντικά μας, καθώς και όσοι δίνουν σάρκα και οστά στο αφήγημα της εθνικής συμφιλίωσης και ενότητας στις πλάτες της τάξης μας. Οι προλετάριοι δεν έχουμε πατρίδα.

ΔΙΕΘΝΙΣΤΙΚΗ ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ

ΤΕΤΑΡΤΗ 6 ΙΟΥΝΙΟΥ | 5 μμ  | ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΛΑΤΕΙΑ

Αντιφασιστική Συνέλευση No Pasaran

 

Ενημέρωση-συζήτηση για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας

Η αντιφασιστική συνέλευση No Pasaran διοργανώνει την Παρασκευή 13/4 στις 19.00 στον Αυτοδιαχειριζόμενο Κοινωνικό Χώρο Ιωαννίνων* ενημέρωση-συζήτηση για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας εν όψει του δικαστηρίου (20/4).

Θα υπάρξει τηλεφωνική επικοινωνία με μέλος της συνέλευσης αλληλεγγύης για τους 35 διωκόμενους μετανάστες της Μόριας (Μυτιλήνη).

Μετά τη συζήτηση, θα ακολουθήσει μπαρ οικονομικής ενίσχυσης για τα δικαστικά έξοδα της υπόθεσης.

 

*Α.Κοι.Χ.Ι.:πλατεία νεομ.ιωάννη 5 | απέναντι από το δημ.ωδείο

Πανβαλκανική διεθνιστική διαδήλωση

Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός_Page_1

Στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός

 

Το τελευταίο διάστημα ο δημόσιος διάλογος μονοπωλήθηκε από εθνικιστικές κορώνες και εξάρσεις με αφορμή το άνοιγμα του «Μακεδονικού ζητήματος». Για άλλη μια φορά είδαμε φασιστοπατριώτες να γαυγίζουν στα πάνελ και να διαδηλώνουν στις «λαοσυνάξεις» τα «προαιώνια εθνικά δίκαια» των ελλήνων στο γεωγραφικό χώρο της Μακεδονίας και την κυβέρνηση με την αντιπολίτευση να στήνουν σκυλοκαυγά για τον ποιος κρατάει την πιο «υπεύθυνη εθνική στάση».

 

Απέναντι σε αυτόν τον συρφετό οφείλουμε να πάρουμε σαφή θέση και να ενώσουμε τη φωνή μας με όσους καταδικάζουν τον εθνικισμό και παλεύουν για μια άλλη κοινωνία, μια κοινωνία ειρήνης, ισότητας και αλληλεγγύης. Συγχρόνως, όμως, από διεθνιστική θέση αρχής αλλά και λόγω ανάλυσης της συγκεκριμένης κατάστασης, πρέπει να υπενθυμίσουμε στους υποτελείς της χώρας, ντόπιους και μετανάστες, ότι δεν πρέπει να αναζητούμε τους εχθρούς της τάξης μας και πολύ μακριά: στην ίδια μας τη χώρα είναι ο εχθρός.

 

Δηλώνουμε ξεκάθαρα ότι δεν αναγνωρίζουμε κανένα «προαιώνιο εθνικό δίκαιο» του ελληνικού κράτους στην περιοχή. Στοιχειώδης ιστορική έρευνα (ακόμα και των ελληνικών πηγών) και κοινή λογική αρκούν για αποδείξουν ότι ο γεωγραφικός χώρος της Μακεδονίας δεν ήταν ποτέ ελληνικός. Επρόκειτο για μια περιοχή που συναντιούνταν και συμβίωναν, ειρηνικά ή όχι, άνθρωποι με διαφορετικές γλώσσες, θρησκείες, εθνικές συνειδήσεις. Η εθνική ομογενοποίηση που πέτυχε το ελληνικό κράτος είναι το αποτέλεσμα αίματος και προπαγάνδας, της κρατικής και παρακρατικής βαρβαρότητας. Και κάποιοι από αυτούς που  βίωσαν τη βαρβαρότητα για τα καλά στο μυαλό και στο πετσί τους, ήταν οι μακεδόνες που μιλούσαν τη μακεδονική γλώσσα.  Σε βάρος τους, το ελληνικό κράτος εφάρμοσε την ίδια πολιτική ομογενοποίησης και ρατσιστικής διαχείρισης που επιφυλάσσει κατά καιρούς σε όλες τις μειονότητες που κατοικούν στην γεωγραφική επικράτεια της χώρας: διώξεις, πολιτισμική και θρησκευτική καταπίεση, γλωσσικές απαγορεύσεις, ξύλο, υποτίμηση, κτλ.

 

Η κόντρα για το όνομα της γειτονικής χώρας δεν γίνεται στο όνομα κάποιων αφηρημένων εννοιών, των υποτιθέμενων εθνικών δικαίων και της ιστορικής ακρίβειας. Η άρνηση του ελληνικού κράτους να σεβαστεί το στοιχειώδες δικαίωμα του αυτοπροσδιορισμού, αποτελεί το βασικό εργαλείο του ελληνικού κράτους και κεφαλαίου για τη κυριαρχία του τόσο στο εσωτερικό όσο και στο εξωτερικό. Η «μη επίλυση» της ονομασίας δεν είναι παρά η κορωνίδα μιας πολιτικής που στοχεύει στην παντοτινή ομηρεία της Δημοκρατίας της Μακεδονίας. Αποτελεί το εργαλείο για την επέκταση των ντόπιων επιχειρήσεων, με σκοπό την υποτίμηση των εργαζομένων τόσο στη Δημοκρατία της Μακεδονίας, όσο και στην Ελλάδα (ντόπιων και μεταναστών). Άλλωστε, αυτό το οποίο οι ντόπιοι πολιτικάντηδες και τα ντόπια μέσα ενημέρωσης πάντοτε ξεχνούν, πολύ βολικά, να αναφέρουν, είναι ότι ο ελληνικός ιμπεριαλισμός και καπιταλιστικός επεκτατισμός στη Μακεδονία καλά κρατεί εδώ και δεκαετίες, παρά τα «προαιώνια μίση».

Στο όνομα, λοιπόν, του ελληνικού ιμπεριαλισμού υπάρχει συνέχεια στη διαχείριση του «Μακεδονικού ζητήματος» από το ελληνικό κράτος. Αυτή είναι η εθνική γραμμή που ακολουθεί το ελληνικό πολιτικό σύστημα, είτε όταν δηλώνει ότι δε θα δεχτεί τον όρο «Μακεδονία» και κανένα παράγωγό του, είτε όταν προωθεί τη σύνθετη ονομασία. Εκεί σκοπεύει η διακομματική συναίνεση που κατά καιρούς, φαινομενικά, σπάει από τις προσπάθειες της εκάστοτε αντιπολίτευσης να διαφοροποιηθεί, πλειοδοτώντας σε εθνικιστικές κορώνες και λαϊκισμό. Για εμάς η γειτονική χώρα είχε από πάντα όνομα και λέγονταν Δημοκρατία της Μακεδονίας, από σεβασμό στην κοινή λογική και γιατί έτσι επέλεξαν να αυτοπροσδιορίζονται τα ταξικά μας αδέλφια στην άλλη πλευρά των συνόρων.

Πολλοί αρνούνται, ουσιαστικά, να πάρουν θέση, καλυπτόμενοι πίσω από την προφανή εμπλοκή του ΝΑΤΟ στην ανακίνηση του ζητήματος. Παρουσιάζεται έτσι η μαγική εικόνα μιας Ελλάδας που είναι παντοτινό θύμα των «κακών νατοϊκών». Δε διαφωνούμε ότι το ΝΑΤΟ αποτελεί έναν δολοφονικό, μιλιταριστικό, ιμπεριαλιστικό μηχανισμό, μόνο που το ελληνικό κράτος, ως συλλογικός εκφραστής του ελληνικού κεφαλαίου, αποτελεί κομμάτι αυτού του δολοφονικού μηχανισμού, πρωταγωνιστή και ευνοημένο αυτών των σχεδιασμών και όχι «το θύμα σκοτεινών κέντρων αποφάσεων που μας επιβουλεύονται». Και για τα συμφέροντά του επιλέγει να κάνει αυτό το οποίο συνηθίζει να κάνει: εκβιάζει για να αποκομίσει τα μεγαλύτερα οφέλη για τα ντόπια αφεντικά και τις γεωστρατηγικές του βλέψεις (που και αυτές με τη σειρά τους έχουν ως σκοπό την μεγιστοποίηση της κερδοφορίας του ελληνικής αστικής τάξης).

Δεν αναγνωρίζουμε κάποια υποτιθέμενη «αντισυστημική» δυναμική στη συμμετοχή στα εθνικιστικά συλλαλητήρια, όπως γελοιωδώς υποστήριξαν όσοι προσπαθούν να σωθούν από την πολιτική τους ανυπαρξία (συμμετοχή που μεγαλοποιήθηκε από τα ντόπια μέσα ενημέρωσης με κραυγαλέα ψέματα). Επρόκειτο για συνάξεις ακροδεξιών, στις οποίες πρωταγωνιστικό ρόλο και στο οργανωτικό και στο πρακτικό/ενεργητικό κομμάτι είχαν οι φασίστες της χρυσής αυγής οι οποίοι βρήκαν ευκαιρία να βγουν από τις τρύπες τους. ‘Όπως το ’92 τα εθνικιστικά συλλαλητήρια ήταν η αφετηρία της δημόσιας νομιμοποιημένης παρουσίας της χρυσής αυγής, έτσι και τώρα μέσα απ’ αυτά, «ξαναβαφτίζεται» ως ο «προστάτης των εθνικών δικαίων» και αναβαθμίζει ποιοτικά τη δράση της (μετά από μια σχετική ύφεση λόγω της δίκης), πάντα με τη συνδρομή της ελληνικής αστυνομίας και του κράτους και επιτίθεται σε κινηματικούς ελευθεριακούς χώρους: ολοσχερές κάψιμο της κατάληψης Libertatia στη Θεσσαλονίκη, επίθεση στον Ελεύθερο Κοινωνικό Χώρο Σχολείο στη Θεσσαλονίκη, επίθεση στην κατάληψη Φαβέλα (Αθήνα), επίθεση στο αυτοοργανωμένο θέατρο Εμπρός (Αθήνα). Εμείς στεκόμαστε αλληλέγγυες και αλληλέγγυοι στους χώρους που δέχτηκαν τις επιθέσεις και οπλίζουμε τη φαρέτρα μας για τις δικές μας ταξικές, κοινωνικές, αντιφασιστικές, αντιρατσιστικές και αντιεθνικιστικές αντιστάσεις.

Δε σκοπεύουμε να αναζητήσουμε τον εχθρό εκτός των συνόρων, όταν τον έχουμε τόσο κοντά μας.  Εχθροί μας είναι ο αστική τάξη, ο καπιταλισμός, ο ιμπεριαλισμός, ο μιλιταρισμός και μια χαρά τους εντοπίζουμε εντός των συνόρων.  Δεν είναι οι Μακεδόνες η αιτία για την ολοένα και πιο βάρβαρη επέλαση του καπιταλισμού πάνω στις πλάτες μας, ούτε φταίνε οι «ξένοι» για την εξαθλίωσή μας. Ένας είναι ο φταίχτης και αυτός είναι τα αφεντικά μας.

 

 

Αλληλεγγύη στους κινηματικούς χώρους και δομές, καθώς και στους ανθρώπους που δεχτήκανε επίθεση από τους φασίστες.

 

Διεθνιστική ταξική αλληλεγγύη: κοινός αγώνας, ενάντια στον πόλεμο και στον εθνικισμό.

 

Τσακίζουμε τον φασισμό – ρατσισμό σε κάθε του μορφή.

Ο προλετάριοι δεν έχουνε πατρίδα

 

 

Πανβαλκανική διεθνιστική διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη

Σάββατο 10/3, 12.00, Καμάρα

 

 

Αντιφασιστική Συνέλευση No Pasaran

Tο κείμενο σε μορφή pdf εδώ

 

 

 

Συγκέντρωση αλληλεγγύης στους 4 διωκόμενους-ες αντιφασίστες-τριες

Η δίκη των 4 αντιφασιστριών-αντιφασιστών που είχε οριστεί για 16/1, διακόπηκε και θα συνεχιστεί την Τετάρτη 31 Γενάρη. 

 

 

ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΙΚΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗ
ενάντια στην κρατική και παρακρατική βαρβαρότητα

Πριν περίπου ένα χρόνο, στις 21 Φλεβάρη, αντιφασίστριες και αντιφασίστες της πόλης επιλέξαμε να διαδηλώσουμε προκειμένου να καταγγείλουμε την παρουσία των ναζιστών της Χ.Α. στις εθνικιστικές φιέστες για την «απελευθέρωση». Η παρουσία σε αυτά τα πανηγύρια αποτελεί ένα από τα βασικά εργαλεία των φασιστών για να ξαναπαγιώσουν την δράση τους στη δημόσια σφαίρα, όπως αποδεικνύουν και τα πρόσφατα γεγονότα στη Σαντορίνη και στη Δάφνη. Σε μια εποχή που οι ναζί αναβαθμίζουν τη δράση τους, επιτίθενται σε μαθητές, μετανάστες, συνδικαλιστές, εργάτες, θελήσαμε να καταστήσουμε σαφές ότι καμία δημόσια παρουσία της εγκληματικής οργάνωσης δε θα γίνει ανεκτή στην πόλη. Ενώ προωθείται η εθνική συναίνεση στο όνομα του «εξωτερικού κινδύνου» (ας μην ξεχνάμε, για παράδειγμα, την κοινή παρουσία κυβέρνησης και ναζιστών στο Καστελόριζο) προσπαθήσαμε να αντιταχθούμε στο κλίμα συναίνεσης μεταξύ της φαιορόζ κυβέρνησης και των ναζιστών (η φωτογραφία του Βούτση πλάι – πλάι με τον χρυσαυγίτη Παππά είναι χαρακτηριστική). Σε έναν τόπο που υπέφερε τα πάνδεινα από τους ναζί και τους συνεργάτες τους (είναι
βαριά η σκιά των Λυγγιάδων) προσπαθήσαμε να κρατήσουμε την αντιφασιστική μνήμη ζωντανή.

Ο γνώριμος μπράβος και προστάτης των ναζί ξαναχτύπησε: Η αστυνομία επιτέθηκε άγρια στη διαδήλωση, προχώρησε σε τέσσερις συλλήψεις και τραυμάτισε αρκετούς διαδηλωτές, κάποιους από τους οποίους πολύ βαριά. Ένας, μάλιστα, σε πολύ άσχημη κατάσταση, αγνοούνταν για παραπάνω από δύο ώρες, με την αστυνομία να αρνείται να τον μεταφέρει στο νοσοκομείο, εκθέτοντας τον σε σοβαρούς κινδύνους.

Συγχρόνως, κατά τη συνηθισμένη τους πρακτική, οι μπάτσοι προκειμένου να κάνουν το άσπρο μαύρο, προσπάθησαν με μεθόδους που θα ζήλευε και ο Γκέμπελς, να εμφανίσουν τους εαυτούς τους ως θύματα. Στα τερατώδη ψέματα των σκηνοθετών της ζαρντινιέρας είμαστε συνηθισμένοι. Πριν λίγες μέρες, άλλωστε, συνάδελφοί τους στην Αθήνα δήλωναν ότι διαδηλωτές τις 17 Νοέμβρη «…πιάστηκαν μεταξύ τους σφιχτά και ξάπλωσαν στο οδόστρωμα και χτυπούσαν τα κεφάλια τους με δύναμη στο οδόστρωμα». Δεν μας έκαναν εντύπωση οι δακρύβρεχτες ανακοινώσεις για τους «καημένους τους αστυνομικούς που πήγαν άοπλοι να συνετίσουν μια ορδή βανδάλων», «συναδέλφους» που «θυσιάστηκαν στο καθήκον, πληρώνοντας με την υγεία τους την προσπάθειά τους να τηρηθεί η τάξη», και άλλα ευφάνταστα. Καταγγέλλουμε χωρίς περιστροφές ότι όλα τα παραπάνω είναι ασύστολα ψεύδη που επιστρατεύει η αστυνομία προκειμένου να δικαιολογήσει τα αίσχη της εκείνη τη μέρα. Οι αστυνομικοί που το παίζουν «ανυπεράσπιστοι» στην πραγματικότητα «… έφεραν τα υπηρεσιακά τους πιστόλια, άλλοι χρησιμοποίησαν μεταλλικά πτυσσόμενα γκλομπ, ενώ οι ΔΙΑΣ και τα ΜΑΤ έφεραν όλο τον προβλεπόμενο εξοπλισμό. Οι διαθέσεις τους έμοιαζαν με αυτές συμμορίας δρόμου: χαρακτηριστικά είναι τα πλάνα που κυκλοφόρησαν με ανώτατο αξιωματικό με πολιτική περιβολή να χτυπάει σύντροφο με σημαία, ενώ ήδη αυτός έχει ακινητοποιηθεί από άλλους μπάτσους». Αυτοί που στη δικογραφία εμφανίζονται ως «βαριά τραυματισμένοι», είναι κοινοί ψεύτες που με τσιρότα έβγαζαν selfies και χαζολογούσαν στα έκτακτα του Πανεπιστημιακού Νοσοκομείου. Είναι υπεύθυνοι και οφείλουν να
λογοδοτήσουν για τους ξυλοδαρμούς και την εγκληματική και εσκεμμένη καθυστέρηση της διακομιδής βαριά τραυματία στο νοσοκομείο.

Στις 31 Γενάρη, οι τέσσερις αντιφασίστριες-στες δικάζονται στα Δικαστήρια Ιωαννίνων έχοντας να αντιμετωπίσουν ένα εξαιρετικά βαρύ και τελείως στημένο κατηγορητήριο. Στεκόμαστε στο πλευρό των τεσσάρων διαδηλωτών, αναγνωρίζοντας ότι έπραξαν το αυτονόητο: τόλμησαν να υψώσουν το ανάστημά τους ενάντια στους ναζί της εγκληματικής οργάνωσης Χ.Α. και στον υπόλοιπο συρφετό, κυβερνητικό και αντιπολιτευόμενο που φυλακίζει πρόσφυγες και μετανάστες σε στρατόπεδα συγκέντρωσης, αβαντάρει
ρατσιστές και νεοναζί που κυνηγάνε νήπια στα διάφορα σχολεία της χώρας, αλληλογλείφεται επίσημα όπου
σταθεί και όπου βρεθεί με τους φασίστες.

Δεν έχουμε αυταπάτες, Γνωρίζουμε ότι όσο ζούμε σ’ έναν κόσμο καπιταλιστικής εκμετάλλευσης ο φασισμός θα αποτελεί μια σταθερή εναλλακτική των αφεντικών και πόλος συσπείρωσης διαφόρων παρασίτων. Γνωρίζουμε όμως άλλο τόσο, ότι ο φασισμός δεν αντιμετωπίζεται με ευχολόγια και συνταγματικές αυταπάτες, αλλά με συνεχή, μαχητικό αντιφασιστικό αγώνα και αλληλεγγύη μεταξύ των εκμεταλλευόμενων.

Δε θα επιτρέψουμε η λήθη των φασιστικών εγκλημάτων να σκεπάσει την αντιφασιστική μνήμη. Ας γίνει το δικαστήριο των συντροφισσών-ων ένα ακόμα βήμα για την κοινωνική καταδίκη των ναζί και των ένστολων προστατών τους.

Για τον Σαχζάτ Λουκμάν και όλους τους επώνυμους και ανώνυμους μετανάστες που άφησαν τη ζωή τους στους δρόμους της «φιλόξενης» Ελλάδας εξαιτίας της εγκληματικής-ναζιστικής δράσης.

Για τον Παύλο Φύσσα, για τους εργάτες του ΠΑΜΕ και της ΠΕΝΕΝ που δοκίμασαν στο σώμα τους τι σημαίνει «μακρύ χέρι των αφεντικών».

Για τους νεκρούς των Λυγγιάδων, των Ασπραγγέλων, του Κεφαλόβρυσου, της εβραϊκής κοινότητας της πόλης και όλου του κόσμου που βίωσαν την «νέα τάξη» που ευαγγελίζονται οι ναζί.

Για τη υπεράσπιση των ταξικών και κοινωνικών μας αγώνων από το κράτος και τους φασίστες. Για το τέλος της εκμετάλλευσης ανθρώπου από άνθρωπο. Για το χτίσιμο μιας άλλης κοινωνίας.

Για να τσακιστεί το μακρύ χέρι των αφεντικών.
Για μια πόλη καθαρή από φασίστες.
Για να απαντηθεί η αστυνομική βαρβαρότητα

ΑΜΕΣΗ ΑΘΩΩΣΗ ΤΩΝ 4 ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΡΙΩΝ-ΑΝΤΙΦΑΣΙΣΤΩΝ
ΚΑΜΙΑ ΝΕΑ ΔΙΩΞΗ

ΣΥΓΚΕΝΤΩΣΗ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ
Τετάρτη 31/1 09.00 Δικαστικό Μέγαρο

Το κείμενο σε μορφή pdf εδώ